1
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
2431
Okunma
ZEUS’UN ÖFKESİ
Miadı dolmuş aşka mücbir bir veli,
okurken mihrine adanmış ayetleri;
sen ve beni,
geçmişin varsıllığı,
geleceğin revnak düşlerinde
pas geçmişti yitirilen tüm zamanları.
Ve Zeus,
toplayarak bütün insanları,
kustu Eros’a bütün öfkesini.
Eros, dünün gölgesinden sıyrılıp,
revnak ışıltılı yarınlarda ararken mutluluğu,
serpiştirdi gıdım gıdım aşk illetini.
Kiminde kapanmaz yaralar açılırken,
kimi kalplerde nasırlaşmış aşk
sökün sökün mutsuzluğa kapılar açtı.
Belli ki eksik olan bir şeyler vardı.
Mutluluğun mucizevi merhemi aşk,
ne mürşidi anladı ne müride yaradı.
Ve insanlık,
kanıksayarak mutsuzluğu,
adına istemsiz kader dedi.
Nihayet kâinat, kabullenerek her şeyi,
kirleterek mutluluk cennetini;
kin, öfke, nefret,
mutsuzlukla bağladı basiretini.
Efkan ÖTGÜN
5.0
100% (4)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz