Ne bekledik hayattan ne umdukta ne bulduk
doğmadan evvel bizler bir damlacık su idik
toprağa değdi tohum kabuğundan sıyrıldık
yağmur yedik yaş yedik çapa ile çentildik
dikenli güller açtı bayırda dağda kırda
hüzünler dolduk taştık yediveren güllerde
görünmedi çıkış yol kapalı her pencere
bugün günlerden bulut aylardan son üç şubat
kat kat doldu içimiz zor gidişe dayanmak
varlığımız yok artık gezeriz yarı çıplak
kır bu kötü kaderi kader değil tutsaklık
aklını gözden geçir kitaplar oku sık sık
zaman değişti artık terbiye etmez kıtlık
şimdi duygu kıtlığı içinde ben/li kimlik

II

Çalındı hayatımız düşlerimiz çalındı
yağmur yağdı kar yağdı üstüne hayâllerin
oysaki; umutluyduk hayatın başındayken
çimenlenen toprakta çiçek açmadan daha
uç değildi sevdamız neden böyle kırgınız
sen ben kavgası düştü sürgünüz içimizde
her karanlık eş artık farketmez gece gündüz
doğmaz oldu şafaklar aydınlatmıyor güneş
seni senli yaşadım ayrım gayrım yok benim
senden başka sevgili senden başka yok vatan
canlansın çayır çimen kışın baharın yazın
bir yangın ortasında haberin yok kalmışsın
yağmurun gözyaşın bol kurak değil topraklar
her kim gelse bağrına öz evlât gibi basar...


Nurten Ak Aygen
26/02/2017