yoktum
ışıklarım kapalıydı
göģün yüzünden kayan bir yıldızdım
kendine önem atfeden herkes gibi
acaba nerde diye soran oldu mu?



herbirinizden bir ćehreyim
yalnızca zerreyim yer yüzünde
büyük şehirler kadar karmaşık
her sözün aģırlıģını vagonlara yüklerim
banlıyölere yollarım kara trenlerle
yani böyle olsun istedim
yaşansın düşlerim



dev aynaların kibirli işćileri
daha azıyla asla yetinemeyen
mızmız ve sızılı ćocuklar
ödünć bir nefese ihtiyać duyanlar
yetenek, büyük yetenekler
harflerle oynayan mutlu mesut ćizelgeler
balçığından tanrılar yapıp tapanlar
sonra isyan eden
kurşuna dizip öldürenler
ah işte hićliğin efendileri
karanlıģınıza ışık olmazsa renginiz nice?



kendi dışında herkese ilgisiz
ćocukların düşlerine umarsız kalan
halkını
dilini unutan
kaybetmeyi göze alamayan
ve kör dövüşlerde hep kazanan tarafta aģlayanlar
hepinize bir iki sözüm var
aslında sadece kendime söylediğim.