1
Yorum
10
Beğeni
5,0
Puan
212
Okunma
Göğsümde kapanmayan bir kapı
Sessizliğe yaslanıyorum bazen,
Kendimden kaçarken buluyorum izimi.
Bir söz gibi boğazda düğümlenmiş geçmiş
Ne çıkar söylesem,
Kim duyar?
İçimde terk edilmiş bir kent,
Her sokağında
unutulmuş bir hayat.
Kapılar aralık,
eşiğinde bekleyen yok.
İki cam, iki ışık
İç içe yanar
Hangisi gerçek bilmiyorum.
Biri içimi ısıtır
Biri gözümü kamaştırır
İkisinde de
Yalnız kalıyorum.
Yüzümde bana ait olmayan gülüşler,
Dokunuşlarımda alışılmamış bedenler.
Ne ben oradayım
Ne orası artık bir yer.
Her geceyi başka bir sabaha gömüyorum,
Ama hiçbir sabah
Beni uyandırmıyor.
Zamanın kenarındayım
Kırılgan, çatlak,
Ama hâlâ sürüklenen bir parça.
Ne durabiliyorum,
Ne başka bir yöne dönebiliyorum.
5.0
100% (5)
Cevap Yaz
