mevsim soğuğu giyiniyor usulca,
göç ediyor kuşlar bir bir.
taş duvarlar çekiliyor kendi kuytularına,
o bahardan kalma yüzler de kayboluyor artık.
herkes kendi öyküsünde yaralı,
müphem bir sancının orta yerinde çığlık oluyor
bazen bakışlar.
bazen, deli dolu bir serçe yüzü.
ama ne varsa eskiye dair,
eskimiyor takvim yapraklarından başka hiçbir yerde.
hala kıymetli ve kayda değer acılarımız var.
sonra pişmanlık taşıyan ayrılıklarımız.
hangimizin gözleri ıslanmadı ki
yağmursuz bir akşamda
telve gözlü bir yarin ardında,
kelimeleri ısırırcasına sessizliğe direnirken.
birçoğumuz sabahladık
özlemin yarı eğreti göğsünde gecelerce.
mum alevinde düş kurarken edindiğimiz sevinçleri,
hasret ateşinde yitirmedik mi istemsizce.
sonra,
yürünmüş yolları,sokakları,şehirleri
bir bir eklemedik mi
sevda coğrafyamıza.
kalbimize ezber ettirdiğimiz her latif cümleyi,
yersiz bir sonla kaybetmedik mi?
şimdi bir banka bakıyorsak istemsizce
dalgaların ensesinde konaklayan;
her attığımız adım,
sevgilinin gülüşünü bıraktığı o hatıralara
götürüyorsa bizi cebren.
bilinçsiz şarkılar söylüyorsa
zihnimiz kendi kendine.
işte bu halin öteki yüzüdür yalnızlık.
bir zamanlar
acıyla aranda duran paravan
bugün açılmıştır.
bazen dersin ki,
öldürmeyen acı güçlendirir!
ama öyle değil.
azar azar ölmek bu ateşin koynunda,
diri diri girmek toprağa,
her yanın dağılırken şehrin dört bir yanına,
bu ölmek,ölmek değil.

işte yine yanaştı gönül limanına
bir gemi yükü acı.
oysa kuşlar uçmalıydı her daim pencere pervazlarında.
pastel renkli çocuklar koşuşturmalıydı sokaklarda.
şimdi, adı belirsiz bir hikayede
namütenahi bir yolculuğun içinde,
cam kenarından izliyorum hayatı.
biliyorum
ömrüm kağıt toplayan bir adamın yüzündeki çizgilerden
daha derbeder değil,
ya da yetim bir çocuğun gözlerindeki telaştan
daha uçuk değil yaşamak.
acısı başından aşk’ın cümlemizin.

kar yağıyor!
mevsim soğuğu giyiniyor usulca,
göç ediyor kuşlar bir bir.
yine biliyorum,
kar taneleri
her çocuğun düşünde
kayıtsız şartsız
beyaz ve tertemiz değil.
kar yağıyor!
kar yağıyor!

- Abdullah Cemek