öyle güzel bakıyordun ki,
gözlerin şiir doğuruyordu yüreğime.
yüreğimde maviye dokunuyordu çocuklar
saçları örgülü çocuklar gülümsüyordu
zamansız bir mevsim yitip gidiyordu avuç içlerimde
ve şakaklarımda sevdanın ellerinden tutuyordum
sen şiir oluyordun tenimin her santimine
ben mısra mısra kokunu içime çekiyordum
gökyüzü griye dönüyordu yüzünü
yüzümde sağnak bir yağmur damlası
içini içeme döküyordu
ben boğulurcasına sana sarılıyordum
sen şehrine yasaklanıyordun

saçların parmaklarıma dokunuyordu
umudundan vurulan bir serçe çığlık saçıyordu
bıçak kemiği sıyırıyordu
kurşun göğsüme saplanıyordu
dilim lal kesiliyordu
binlerce söz
binlerce sen
binlerce sevda
yok olup boğazıma düğümleniyordu

ama içimdeki yarama taş atıyordun
derinden gelen ses bendim
gök kuşağı doğsun istiyordun
güneş mevsimini yitirmişti bilmiyordun
sen bahar oluyordun
ben mevsimini yitirmiş köz oluyordum

ibrahim dalkılıç

21/12/2016
15:05 izmir