kaç şiir vurdu yüreğimi
kaç türkü içimde sessizce gelip geçti
kaç serçe çığlığı boğazıma düğümlendi
kaç nehir kurudu
kaç şehir karanlıkta kaldı
ve kaç okyanus maviliğini yalnızlığımda boğdu

bir yalnızlığın sızıntısı içimde birikti
bir dar ağacı bedenime kurdu idam sehpasını
sonu olmayan bir özlem ellerimden tuttu
yitik şehirler, darmadağın hayaller
ve dalından düşen yapraklar
bir bir şakaklarıma yağdı gözlerimden
sen yoktun
ben sensiz ağladım kara gözlüm

ah kara gözlüm
ah deli rüzgarların arkadaşı
dağ yüreklim
kardelen sevdasında buldum seni
sonra güneşin sıcaklığında sardım
sen ellerinden tuttuğum çocuk oluyordun
ben ellerinde tuttuğun uçurtman oluyordum
ipi salıyordun
ben gökyüzünde kayboluyordum
sonra bir buluta tutunuyordum
yağdıkça sen ıslanıyordun
bense içimdeki özlemlerimi döküyordum sana
yanaklarında süzülen bir ceylan oluyordum sonra

sen şimdi uzaktan bakıyorsun bana
bense yanımdasın gibi sarılıyorum
bir papatyayı koklar gibi kokluyorum seni
gök kuşağına bakar gibi bakıyorum gözlerine
ve içimde bin yıllık bir özlemle
seni bekliyorum
sen yoktun
ben sensiz karanlıklarda kalıyordum

kaç tütün sardı ürkek parmaklarım
çatlamış dudaklarımda kaç şiir adına dokundu
karşımda yitik bir şehir
bense hayaller kurup
sana şiir’lerce uzaktan sarılıyorum
kaç mısra sonra gelirsin bilmiyorum
kaç mısra sonra yüreğime dokunursun
ama her gelmeyişin
bir cinayet sayılıyor bedenimde

ibrahim dalkılıç

28/11/2016
21:45 izmir