ne zaman aklıma takıldın,
ne zaman kalbime düştün bilmiyorum.
bildiğim tek şey,
aklım ve kalbim arasında bir yerlerdesin.
ve hunharca üşüyorum.
oysa kışın gelmesine daha çok vardı.
kış gelmeden içime karlar yağdı.
biliyor musun?
günlerim hep seni düşünmekle geçiyor.
kaç ayaz vurdu yüreğime,
kaç poyraz meyletti koynuma sokulmaya,
ve kaç kırağı düştü kirpiklerime bilmiyorum.
sanki bir bıçak üstünde yürüyorum,
sanki kör bir kurşuna hedef olmuşum,
paslı bir kapının ardında seni bekliyorum.
ya gelirsin, yada gelmezsin bilmiyorum,
ama seni bekliyorum.
yalnızca seni.
sonra korktuğum yalnızlık değil aslında,
aslında seni görmemek ürkütüyor beni.
ya seni hiç görmeden,
hiç gözlerine bakmadan,
hiç saçlarına dokunmadan,
ve hiç sarılmadan,
ve doyasıya öpmeden ölürsem,
o zaman bil ki,
ben asırlar önce ölmüşüm.
sensizliğin şehrinde.

ibrahim dalkılıç