Hani birini seversin
dünyayı dar eder başına
ama seversin
söz geçiremezsin kendine
yine de seversin
aşk yorulur
sen yorulursun

bir ömrü heba ettiğinle kalırsın
ayrılsan da uzaklaşsan da
kendinden gidemezsin
o kanayan yaranın ağzı hep açıktır
eli hep üzerindedir
ağırdır gölgesi bile
hüzün aşın olur ekmeğin olur
gülmez yüzün

kendi gülmez güldürmez de

Bana kal deme Dilara
son mektubumun son satırını bir daha oku
sonra yine gitmek istersen gidersin
bana kal deme

bu puslu Eylül gecelerinde
sen gidince ne yaptığımı sanıyorsun
ağlıyorum herşeye ağlıyorum Dilara
bir gün olsun senin de duygulandığını ağladığını
senin de incindiğini görsem
o da seviyor derim

ağla bir gün bir an olsun sen de ağla
sonra yine gülersin istediğin gibi gülebilirsin
birikir boğazımda düğümler gitme diyemem
kal dersin kalamam

her gelişinde ve her gidişinde
buralardan her dönüşünde senin ardından
nasılım dersin- şiir yazıyorum
yazıyorum dilime kalemime ne gelirse
gözyaşımın her damlasını bir dizenin başına
başlık yapıp sonra buruşturup atıyorum

buraları terkedip ebedi gittiğimde
ararsın aynalarda anılarda fotoğraflarda

yokluğumu işte o zaman anlarsın
bir köşeye gizlenip izlesem seni
biliyorum adım gibi biliyorum
her detaya anlam verip
sen de kıskançlıktan hırsından
öfkenden ağlarsın

köşe bucak dolaşıp benden bir iz ararsın
doğru dürüst okumadan buruşturup attığın mektubum
hala çöp sepetinde
o mektubun hiç olmazsa son satırını oku Dilara

Yüksel Nimet Apel

23/Eylül/2016/Cuma/Bodrum