Yüzükoyun elleri menekşe
atıyor atabildiğini uzaklara
bir taş değil ya hayat
fırlatınca aniden uzaklaşıversin
belki düşer
belki sekersin





gece olmadan dolansın ayakların ahşaplara
sıcaklık belki göğüslerimizden doğacak bugün
ilk defa gecenin uzunluğuna seviniriz
perdelerin gazabı vurmaz bizi yakınen
sen bana bu kadar yakınken





resmi çekiliyor tüm güzelliklerin
vapurun alt katından başlıyor parfüm kokusu
denizin kokusu utanıyor kendinden
yosunlar çekirdek çitliyor
kadınlar geçmeye başlıyor
limanda iki adam elleri cebinde
iki sigara ortaya çıkıyor
tüm güzelliklerin üstüne yakılacak





dumanı çıkıyor bacasından
tren değil elbet sıkışsın raylara
demirler taşımıyor ellerini
yüzü gülüyor dümenin
bir elde kıvrılıyor yoluna göre
aşağı katta kızlar gülüyor
adamların sigarası bitmek üzere
sonunda uzaklaşıyor karadan
kızlar gözükmediği anda
yüzükoyun atılıyor sigaralar
daha yeni doğmuş gibi üryan.












’Gök çe’