Zamanlarının büyük bir kısmını para kazanmak ve saklamakla geçiren insanlar sonunda, en çok istediklerinin satın alınamayacak şeyler olduğunu anlarlar.
Paylaş
Yüzükoyun elleri menekşe atıyor atabildiğini uzaklara bir taş değil ya hayat fırlatınca aniden uzaklaşıversin belki düşer belki sekersin
gece olmadan dolansın ayakların ahşaplara sıcaklık belki göğüslerimizden doğacak bugün ilk defa gecenin uzunluğuna seviniriz perdelerin gazabı vurmaz bizi yakınen sen bana bu kadar yakınken
resmi çekiliyor tüm güzelliklerin vapurun alt katından başlıyor parfüm kokusu denizin kokusu utanıyor kendinden yosunlar çekirdek çitliyor kadınlar geçmeye başlıyor limanda iki adam elleri cebinde iki sigara ortaya çıkıyor tüm güzelliklerin üstüne yakılacak
dumanı çıkıyor bacasından tren değil elbet sıkışsın raylara demirler taşımıyor ellerini yüzü gülüyor dümenin bir elde kıvrılıyor yoluna göre aşağı katta kızlar gülüyor adamların sigarası bitmek üzere sonunda uzaklaşıyor karadan kızlar gözükmediği anda yüzükoyun atılıyor sigaralar daha yeni doğmuş gibi üryan.
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
Yüzükoyun şiirine yorum yap
Okuduğunuz şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?
Yüzükoyun şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.
hayat bu geçer gözlerimizden ayakta olsak vuruluruz belki bir turnaya nam oluruz tek başına unutulmuş ve sürüklenen bir kalabalık içinden iyisi mi sen gülümse beni yüzükoyun öpüşlerinden