2
Yorum
2
Beğeni
0,0
Puan
957
Okunma
Kırılmış çocukluğunun da şairliğine ithafendir sevgili dostum.
Şairim
bir urganla astım kendimi
o derin sularda, çıt çıkmadı bedenimden
istedim ki son defa okşasın başımı rüzgar,
çağırdım yüreğimin ormanlarından hemen onu
Şairim
bir aşkla bölüştüm yüreğimi
bundan kalmadı yarısı da
gitti elimden
o son varlığım da çürüdü adeta
göz çizgilerime kustum esrik
şiirlerimi bende
Şairim
biraz kırgınım ya da hiç
değilim tek parça yaşayabilmiş
parmaklarımı da eski bir kalemden ödünç
almıştım
o da gidiyor ölümümün peşinden
Şairim
kırılmış bir enstrümandır artık
kuşkuyla ellerime aldığım.
kırk kapıdan geçip bulduğum
o tek ve gerçek olan
saadeti de göremeden
öleceğim belkide
Şairim
yaşasın ey hayat!
diyemeden buruştu elimdeki umut
şimdi koca bir hiç susmuş tenimde
kanımda gezinen hüznü bulmuş
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz