İşte sokağın ışıkları
ve ben bir gölgeyim, fazlası değil
uzuyor ve kısalıyorum
bir gölge kadarcık
dinliyorum yaşamı


Ağaçlar ;
onlara sihirli şarkılar okuyorum
ve bitkilere ve sana
ve sana
çocukluğumu anlatıyorum


çocukluğum:
Üzünç yapraklarının arasından topluyorum onu
Kalbi kırılan bir fotoğrafın içinden


ve sana çiçekler suluyorum
çocukluğumdan
şiirler yazıyorum sana
tüm harflerimi dut ağacından düşürdüm


bordo rüyalar görüyorum
içindeki gizli mevsimi bana arala
uzayıp kısalıyorum
çünkü aklından kaldırımlara düşüyorum bazen
dizlerim değil çözülen kalbim


İş’de:
kalbimin ağrıyan yerlerini çalışıyorum
ağrı geçmiyor!
sana çocukluğumu anlatıyorum -anla-
sana çokluğumdan çiçekler büyütüyorum -anla-
ağlayan bir çocuğum beni kalbindeki parklara götür


ümitsiz bir çocuğum
beni büyüt, beni öp,
sarıl bana
çünkü
bordo rüyalar görüyorum bu ara