Ne var ki esiri olduğum mavinin
bitmek bilmeyen müebbet siyahı gibiyim
Derinlere saklanmış acılararla yaşarken
Kaybolan umutlarımı ihbar edemiyorum
Kanayan kalbimi saramıyorum
Ateşten yapılmış ilaçlarla tedavi ediyorum.

Huzur nedir unuttum asırlar önce
Bir güneş düşse kaderimin üstüne,
Bende doğacağım yeniden
Milat öncesinden kalma sancılarımı unutacağım
Bende güleceğim çocukların ki kadar saf
Ve katıksız kahkahalara boğacağım kulaklarımı...

Baktığım aynalardan ölümü gösterirken bana hayat,
Önce yaşamayı unutuyorum
Ve çektiğim acılarla katlanırken zar zor nefeslerime,
Ağlamak nedir o zaman anlıyorum.
Sonra düşen gözyaşlarımın üstünü
Soğuktan morarmış kollarımla örtüyorum.

Kaderin gönüllü mâğluplarından oldum
Yenilgiyi oldum olası kabul etmişim gibi
Zafer hayalleri nedir, bilmiyorum
Bir seher vakti başlayan bu savaş
Hiç adil değildi en başından
Bu öyle bir düşman ki,
Bir çift göz ile düştüm ağına
Ve öyle söz geçiremez oldum
Göğsümün sol yanıma...