Ülkem gibi olur bazen içim Sevgili
Doğumla batım birbirine karışır
Kardeş kardeşi vurmakta adeta yarışır
İnşa ettiğim her bir odam
Sanki bir anda enkazlaşır
Bilir misin insanın içindeki kelebeklerin ölmesini
Hâlbuki bir gündür kelebeklerin ömürleri
Ama insan yüreğinde sonsuz hayat verir onlara
Sonra tek tek şahit olur solan hayatlarına
Kelebeklerim bile ölüyorsa
Canımdan can eksiliyorsa
Soluğum uçurumlara gark oluyorsa
Nedendir ki tüm bu çaba
Nedendir tüm o lanet kavga...

Feraset dolu eller yok artık eteklerimde Sevgili
Her kafeste bin bir duam
Her zindanda yitik rüyam
Ben mi yolumu kaybettim
Yollar mı beni yitirdi bilmiyorum
Düşlerim mi bana uzaktı
Masumiyet mi yüreğime ıraktı çözemiyorum
Büyüdükçe küçültüldü sanki benliğim
Ayaklarım yerden kesildikçe ümitle
Kanlı eller yakaladı bileklerimi
Savurdu beni çıkılmaz oyunlara
Beyazlarımın ırzına geçip
Boğdu katran karası siyahlara

Tükeniş senfonisidir gönlümde ah’lanan Sevgili
Yaşamla ölüm arası gidip gelen
Ensemde bitip nefesime kesen
Çaresiz bir yakarıştır bende olan
Çığlıklar kazınmıştır her bir hücreme
Hücrelerimden bihaber kalabalıkları deşercesine
İzbe köşelerin başını tutarken çocukluğum
Viranelere savrulur varlığım, yokluğum

Duyuyorsan eğer ah’larımı
Hissediyorsan feryat figanlarımı
Görüyorsan çaresiz çırpınışlarımı
Tut ellerimden o vakit Sevgili
Tut ki dirileyim bir kez daha
Tut ki sarılayım çalınan hayatlara
Döneyim yönümü hem doğuya hem batıya
Tavaf edeyim insanı insanlığımla…

TÜLAY YILDIRIM EDE