Ne tuhaf aslında resimler ve fotoğraflar?
Biri cansızdır çerçevenin içinde boyadan ibaret.
Diğeri canlıyı dondurur çerçevenin içinde onlarca hasret.
Birinde zaten yoktular sen çizersin,
Öbüründe gerçekten yaşarlarken sen yok edersin!
Dalından koparılmayı bekleyen bir gül gibi,
Korkmadan hiç ölümü beklersin.
Şimdi sen buna mı yaşamak dersin?
Engel olmasalar keşke, sen de yaşamak istersin!
Her gül gibi, kuş gibi, kelebek gibi.
Yani her insan gibi, her canlı gibi yaşamak sadece hayatta kalmak istersin.
Ne tuhaf şu Dünya denilen yer?
İyiler azaldı kötüler çoğaldı!
Sıra sıra ölüyoruz her gün!
Bir bir yok oluyoruz!
Vicdansız bir avcının kurşunuyla kanadı kırılan güvercin misali!
Düşüncesizce dalından koparılan karanfilin solması gibi!
Sıra sıra ölüyoruz!
Fotoğraflarda tek tek eksiliyoruz!
O gülümseyen yüzler şimdi donuk bir anı sadece.
Baktıkça insanın içine işleyecek bir hasret bir hüzün.
Belki yoksunuz bundan sonra bir daha gülemeyeceksiniz.
Bir daha gelemeyeceksiniz, hiç kimseyi tertemiz yüreğinizle sevemeyeceksiniz.
Bir kimseyi kalbiniz sevgiyle çarpa çarpa özleyemeyeceksiniz.
Yoksunuz çünkü!
Şimdi sadece bir fotoğrafsınız artık.
Çerçevenin içi dolu ama fotoğrafın içi boş kaldı.
Bize ise yitip giden yiğitleri minnetle özlemek kaldı!


Ö.E