Yine yokluklardan seçmece bir gün
uzunca bakındığım ve sustuğum akşamlar
döndüğümüz köşe başları, pırıltılı ışıklar ve turşucular
ve aç yattığımız gecelerin sabahı
sevdayı doyurduğumuz bir de
siyah zeytinler ve ekmekler
cesaret edemezken ellerinden dünyayı bırakmayı
kaybolur sandığım ne varsa
tek tek bırakıp gittiler

Otomobillerin arka koltuk çocukları
gururu incinmiş, biraz da sindirilmiş acıları
hepsini bıraktığın şehre gömdüm
sitemleri ve kuşları
yanağından süzülen yağmurları
simitçileri, sokak çocuklarını
onlar ki elleriyle güneşi indirdiler önüne
hepsini o şehre gömdüm şimdi

yaşamanın sana dair sözcükleriyle
çık saklandığın yerden ve kur cümlelerini
ellerimde olası bütün çiçekler
sarmaladığım dünya bahçesi
doğusundan başlayan onca hevesle
batısına doğru eğilen güneş
bir ucu öznesi bir ucu yüklemi
aç kollarını
birleştir cümlemizi...