Çalınası hayatlar yaşıyorum bazen
kimseye ses etmediğim
içime bir yerlerden biriken
ve dağlarcasına yaramın izlerini
çalınası hayatları yaşıyorum sessizce

kelimelerin kafa şişirdiği gecelerim oldu
her sessizliğe borç yazıldım
kuraklık iner gibi oldu
toprağımı sensizlikle suladım
her fidan
her ot bitmez gövdende bilirim
karanlık ister, acı ister büyütmek seni
ve sarılırım sımsıkı güneş sokmam içeri
kollarım acırcasına daralan göğüs kafesimle
her nefes karanlığa
her sesszilik aydınlığa açılan bir kapı önü
kalk
kalk ki kulakların çınlasın yine
ses ver
sessizliğin en derin noktasında
beklemenin, sıralanmanın şu hayatta
bir yeri olmalı sabahın geceye döngüsünün sırrında

seviyorum işte
yaşamın bütün mucizelerini dizdim ipime
ellerim sayarken
ruhum dirilircesine o ipe
sustum
söylenecek ne varsa sustum
ki bu bir kabulleniştir
bir yenilgidir hayata