İki dünya arasında araftayım,
Birine sığamıyorum,

...

Bu bir şiir değil,
bu içimde patlayan bir çığlık.
Okurken canın yanıyorsa,
bil ki ben yaşarken öldüm.

...

rüzgâr daha ağır esiyordu,
hava daha soğuktu,
dünya bana yabancı bir yer gibi görünüyordu.

çünkü bir anne için en zor an,

...

ağlaya ağlaya uyuyakalmışım
uyanınca bir an herşeyin geçici bir rüya oldugunu sandım
oysa sandığım şey rüya değil
acının ta kendisiydi


...

Yürek dili aşktır bilki gönlümde
Sözü biter ise gözler gelir dile
Açılan her avucu dualı bilme
Hangi kelâmda gelir bilmezsin dile

...

En çok
kendi yüreğimi ezdim
otobüs terminalinde

...

Toprak hasret koydu beni yavruma.
Gün doğuyor ama içim kararmış,
Nefesim bile yarım, kalbim paramparça kalmış.

Bedenim yürüyor ama ruhum senin yanında,

...

Bırakmıyor peşimi, insanları deneme, kendimce bir sınava koyup sınıfta bırakma isteği. Biliyorum, delirmek üzereyim. Çünkü çekip kulaklarından alamıyorum aklımı karşıma ve konuşmak için fırsat bulamıyorum. Kapatıp gözlerimi, dünyamı ona anlatamıyorum. Beni dinlemiyor, farkındayım, farkındalık ile kalıyor... Aklım, çelimsiz, kara kuru bir tene yenik düşecek değil. O yeni doğmuş çocuk değil. Konuşamıyorum diye beni anlamayacak değil. Olgun, biliyorum ama yaşlı da değil. Şimdi beni selamlamak ve birkaç kelimeyi alıp avucuma koymaktan başka işi yok. Çektirip burnumu, kulaklarıma dert koyup anlamsız şekilde beni üzüyor. Akılsız başım... Bir de şu göğsüm sıkışınca yerine gelse ya. Kendim için başka bir şey istemiyorum. Birinden kurtulsam yenisi hazırda bekliyor. Kalbim her an duracak gibi. Beni ayağımdan prangalı bir şekilde gezdiriyor avluda. Kusup atmak istiyorum içimden. Çünkü kimse gelip o tokadı atmıyor artık. Üzüntü vermek için gitmemeliyim hiçbir yere. Hâlâ gözlerim doluyor. Sağımdaki insan, solumdakine benzemiyor ve hepsinin insanlık ile arasına mesafeler girmiş. Uçurumlar var. İşte bu anlattıklarım rafta eskimiş romanlar. Gemiden limana sallanan mendiller. İçimde yanıp kül olan bir orman ve işte bunlar içimdeki sessizlik. Her insan kör gelir dünyaya. Beklemek aciz insanların işidir. Kalkıp bir şeyler yapmalı. Hiçbir zaman öldürmemeli içindeki çocuğu ama onu herkesle tanıştırmamalı. İnsanlar ile kalabalıklaştırılmış bir dünyada yapayalnız ve kaybolmuşken kışın ortasında bir gamzeli güle içim gidiyor. Yalnızlığımla hiç kimseyken, buğday tanesinden insan olmayı öğrendim. İnsan kalmak artık elimde değil.
2019'

Mehmet Habip Güney

...

onu benden aldığına değsin…
Cennet kokulum, yürek yangınım,
sesini duymadığım her gece biraz daha eksiliyorum.
Kucağım bomboş, içim paramparça,
adını fısıldadığım her anda dünya daralıyor üstüme.

...

Duvardaki o donuk çerçeveni görüyorum.
Güne seninle başlıyorum diyorlar ya hani, yalan...
Ben güne, senin yokluğunla başlıyorum.
Resmin gülümsüyor orada, zaman durmuş,
Ama benim odamda mevsim hep kış, hep soğuk.

...