İkinci Bölüm: Kınalı Kuzu

Karantina günleri nihayet sona erdi.
Doktorların yaptığı incelemeler sonucunda göçmenlerin başka insanlara hastalık bulaştırması olasılığının kalmadığına karar verildi.

Kafile mevcut eşyalarını toparladı. Birkaç asker de onlara rehberlik etmek üzere kafileye katıldı.

Yerli halktan bazıları da onlara katılmıştı.
Yaşlıların ve kadınların yüklerini taşıyorlar, küçük çocukları kucaklarına alıyorlardı.
Göçmenler hem mahcup hem de mutluydular.

Güzergâh üzerinde yorulduklarında bir yerde mola verdiler. Yakınlarında bir koyun sürüsü otluyordu. Dudu’nun gözü sürünün içindeki küçük bir kınalı kuzuya takıldı.
Yavaşça yerinden kalktı. Kuzunun yanına gitti.
Onu kucağına aldı.
Kollarıyla şefkatle sardı.
Kuzu da sanki uzun zamandır böyle bir şefkate ihtiyaç duyuyormuş gibi başını Dudu’nun göğsüne dayadı.
Dudu’nun yüzünde uzun zamandır görülmeyen bir gülümseme belirdi.
Kuzuyu göğsüne bastırırken, kampta kaybettiği iki kardeşi geldi aklına. Onları da bir zamanlar böyle kucağına almış, sevmiş, korumaya çalışmıştı. Şimdi kucağındaki küçücük can, içinde yarım kalmış bir şefkat duygusunu yeniden uyandırmıştı. Kuzuyu bırakmaya gönlü hiç razı olmadı.

Biraz uzaktan bu manzarayı Abdullah da izliyordu.
Gözlerini Dudu’nun kucağındaki kuzudan ayırmadan çobanın yanına gitti.
“O kuzuyu bana satar mısın?” diye sordu.
Çoban gülümsedi.
“Canımı iste al Abdullah. Lakin o daha süt kuzusu. Onu anasından ayıramayız.”
Abdullah biraz düşündü.
“Peki, sütten kesilmiş bir kuzun yok mu?”
“Var ama sürünün hepsi burada değil. Kardeşimin güttüğü sürüde sütten kesilmiş kuzu da var. İstersen onunla görüş.”
Abdullah, çobanın kardeşini bulmak için oradan ayrıldı.

O sırada göçmen kafilesi toparlanarak yerleşeceği yere doğru tekrar yürüyüşe başladılar.

Dudu ise kafileyle birlikte yoluna devam ederken gözleri zaman zaman kalabalığın arasında Abdullah’ı arıyordu.
Oysa Abdullah, onun kucağında bir süt kuzusuyla ne kadar mutlu olduğunu görmüş, ona sütten kesilmiş bir kuzu bulabilmek için kafileden uzaklaşmıştı.
Dudu bunu henüz bilmiyordu.

Göçmen kafilesi sonunda denize bakan, dağın yamacındaki geniş bir araziye ulaştı.

Askerlerin çavuşu kafilenin karşısına geçerek:
“Cümleten hoş geldiniz kardeşlerim,” dedi. “Buraya yerleşeceksiniz. Askerler her aile için çadır getirecek. Her aile kendisine verilecek arazide evini yapmaya başlayacak, kalan yerleri ekecek. Devletimizin ve halkımızın size yardımları devam edecek. Marangozlar ve inşaat ustaları sizlere yardım edecekler. Ekin ekebilmeniz için fidan ve tohum da verilecek.”

Göçmenler sessizce dinliyorlardı.
Mahcubiyetle, minnetle askerlere bakıyorlardı.

Yaşlı bir kadın daha fazla dayanamadı. Çavuşun yanına giderek:
“Oğul,” dedi, “sizi karşımıza çıkaran Allah’a şükürler olsun.”
Sonra askere sarıldı.
Çavuşun gözleri doldu.

Hüseyin, kafiledeki gençleri yanına çağırdı.
Hep birlikte askerlere doğru koştular.
Onları omuzlarına kaldırdılar.
“En büyük asker, bizim asker!” diye bağırdılar.
Göçmenler alkışladı.
Giresunlular alkışladı.

O gün, yurdundan koparılmış insanlar ile onları bağrına basan insanlar arasında yeni bir kardeşlik bağı kuruluyordu.

Bir süre sonra Abdullah göründü. Kucağında küçük bir kuzu vardı.
Dudu onu görünce şaşırdı.
Abdullah kuzuyu Dudu’nun kucağına bıraktı.
“Bu sütten kesilmiş,” dedi. “İstediğin gibi besleyebilirsin.”

Dudu bir kuzuya bir de Abdullah’a baktı.
Sonra yeniden kuzuya baktı.
“Bunu... benim için mi aldın?”
Abdullah mahcup bir şekilde başını eğdi.
“Dün seni daha sütten kesilmemiş kuzuyu severken gördüm.”

Dudu’nun yüzünde belli belirsiz bir tebessüm oluştu.
Teşekkür etmek istedi.
Ama söyleyemedi.
Abdullah da başka bir şey söylemedi.
O an ikisi de birbirlerinin ne demek istediğini anlamıştı.

..*

Cuma namazı, göçmenlerin de katılımıyla her zamankinden çok daha kalabalıktı. Vaazda konu yine göçmenlerdi…

“Muhterem cemaat, şu an görüyorum ki, cemaatimiz aynı kanı taşıyan din kardeşlerimizle bir hayli kalabalık olmuş…
Sizlerin ve devletimizin onlara yardımları evleri yapılıp, tarlaları ürün verinceye kadar sürecek. Ben hepimizin bunu gönülden isteyerek, yalnızca Allah’ın rızası için yapacağımızdan eminim.
Bu birliktelik cemaatle ve yardımlarla da kalmamalı. Onları evlerimize davet edelim. Her birimiz bir göçmen aileyi birkaç gün konuk edelim. Onlara Türk konukseverliğimizi gösterelim.
Yardımda bulunmak isteyen kişilerin içindeki "param azalır, fakir kalırım" korkusu şeytandan vesveselerindendir. Allah ise infak edenlere bolluk ve bereket vadetmektedir.
Namazdan sonra benim de ilk işim bir göçmen ailesini evime davet etmek olacaktır.”

(sürecek)

Kadir Tozlu
26.08.2026