Altmışlı yıllar… Heyecanla beklenen gün geldi. Görevliler ellerinde kablolar ve bir kutu ile evimize girdi. Yeri önceden, biz çocuklar erişemiyelim diye kütüphanenin üst raflarında hazırlanmıştı. Annem çoktan elleriyle ördüğü dantel örtüsünü çıkarmıştı çekmeceden. Merakla bekliyordum, pembe mi çıkacak kutudan yeşil mi. Pembeyi görünce bir oh çektim. İddiayı kazanmıştım.
Telefonumuz bağlandı nihayet. Üzerinde dört rakamlı numaramız. Uykudan uyandıran sesi, her çalışında yetişebilecekmiş gibi koşmamız. Henüz okula bile başlamamıştım. İzin yoktu bana, arada annem dinletirdi ahizeden konuşulanları.
Bir yaz gecesi açık hava sinemasına telefon etmek istedi babam. Hangi filmler oynuyor, seanslar saat kaçta. Yalvardım ben arayayım diye. Kıyamadı tabi. Babam numarayı çevirdi, ahizeyi bana verdi. Karşımda bir amca “Alo” dedi gür sesiyle.
Yalnız sesim değil, bacaklarımda titriyor. Ne soracağımı unuttum ama babam suflörüm. “Sinemanın adı ne” diye sordum. Babam “film, film” diyor habire. Derin bir nefes çekip sordum bu sefer doğru bir şekilde. O gür ses “Benimle dalga geçme” dedi. Yer ayağımın altından kaydı resmen. Ben koca kız olmuşum, sinemadan yer ayırtıyorum. Beni çocuk sandı gür ses. Babama belli etmek istemiyorum nasıl aşağalanmış hissettiğimi. Gururla “sizinle dalga geçmiyorum efendim, saat sekizde dört kişi” dedim, babamın ismini söyledim kapattım yüzüne. Babam filmin ismini sorunca o gerginlik, o aşağalanmışlık tabi ki gözyaşlarına döndü.
“Bilmiyorum, beni çocuk sandı”.
Biz hangi filme gideceğimizi bilmeden çıktık yola. O zamanlar herkes birbirini tanıyor. Babamı görünce o gür ses bir kahkaha attı sonra bana döndü. Ben annemin arkasına saklandım hemen. “Bu çocuk adam olacak, çok güldürdü beni” dedi. Babamda gülüyor. Utanmakla kızgınlık arasında gidip geliyorum. Biletleri aldık, yerlerimize doğru giderken babam “filmin ismi, benimle dalga geçme’ymiş” dedi. O yaşta ben ne duygularla boğuşurken hepsi zeki bir espiri olarak yorumlanmıştı. Güleyim mi, ağlayayım mı bilemedim ama Sophia Loren’i de hiç unutmadım.