Çoğu zaman babama acıdığımı hissederdim, ona sevdiğimi söylemediğim için. Aslında kendime acıyordum. Benim söylemeye ihtiyacım, onun duymaya ihtiyacından daha fazlaydı.
Trevanian
Paylaş
"İnsanlık Ayıbı" isimli şiir 16.1.2023 15:30:22 Edebiyatdefteri.com Web Zamanında Edebiyatdefteri.com Sunucularına Yüklenmiş/Güncellenmiştir.
Edebiyatdefteri.com sunucularına yüklenen veya güncellenen şiirler web zaman damgası ile işaretlenir. Web zaman damgası ile işaretlenen şiirleri sertifika zamanında yer alan bilgilere göre doğruluğunu taahhüt eder.
Detaylı Bilgi İçin Tıklayın.
Mevkileri örselenen yıldızlardaki hüzün yansır göz kapaklarına Karlı gecelerde büzülen yaşların pası Biriken lekeli kirler etrafımda Silinmez şehirlerden kan deryası
Lanetli bir kavmin Yok oluşunu işitirken kulaklar Kıyılan canlara hitaben korku zilleri, ölüm telaşı sarıyorken yuvalarını
Sokaklar münakaşa yanığı Hüzün bulutu gülerken insanlar Uçmaya hasret kalan martılar Suçu olmayan özgürlüğün elleri yıkılmaya mahkûm Kelepçe, pranga-da bir gençlik Dahası güler mi masum yüzler
Kuşların sesini çağır demek isterdim O zaman görmezdi karanlıklar Güneşi maviliklere açılırdı yelkenler Yıllar karanfiller, begonyalar kokar Ayrılıklar işlemezdi kadere Güller serilirdi gökyüzüne Kocaman neşeler saçılırdı buselere Yıpranan anılar canlanır mis kokardı düşler
Harabeler arasında yine hafızam Büyük bir yangın hep yaşantılar Çalkantılar, travmalar başa bela bu terör Ufuklarda umutlar yitik Bir annenin göz yaşında saklı duygular İsyanlarım bunadır ağlayan mevsimlere Huzur sadece aşk Oysa kin kusuyor yeni dünya eski dünya
Taha Bilal Mustafa Kekeç
Sitemizde daha iyi hizmet verebilmek için sitemizde çerez kullanılmaktadır.