Uzun mesafelerin kucaginda
yollanan bir mektuptu siirimiz
İkımizde seviniyorduk
Gelmesi gelen ya da gidecek olanlara ulasma edasiyla .
Ben seni her kağıda kahraman kıvılcımlarla
Sen de işlerdin tüm satırlara derin derin
iyi olgusu insanın içinde daimdir
vicdanla beraber kaynardı kazanlarda

Seyirlik bir göl kenarında sevgilim
Ölen kuğuların türküsünü yakıyor
Üstümüze düşen yapraklar sanki
Kol kanat geriyor merhamet havasında
Gözlerde ates ,kalpte harp
En sevdiğin ölüm tablosunda
Vadilerden göğe çıkan
alınları kırışık ruhlar
Ortalığa renk katanlarda var
pembe ve mor tüyleriyle kuşlar

Şiirli günlerin parıltısı göz kamaştırıyor
Aydın günler
Etegi kuyruklu bir siyah elbise
Sahi neydi zehir? neydi ölüm?
Reçel kavonozu gibi baş aşaği
Tatlı ve acı salar insana
Birinin mantığı şaşmaz
Ama öbürü de kusursuzdu..