Tarihte yaşamış efelerimize şöyle baktım.
Kişilikleri nasıldı acaba hep merak ettim.

Az ama öz konuşurlar,tek tek sayılır sözleri.
Yürekleri yerinden oynatır,gür çıkan sesleri.

Ağa sofrasında aramazlar beleş yemekleri.
Satın alınamazdı bundan,çelikten yürekleri.

Bakışları şahin gibi keskindir,yürek delici.
Dostlukları da,düşmanlıkları da,harbi sahici.

Dünya üstüne çökse de eğilmezdi dik başları.
Mertlik,yiğitlik olmuştu hep daima yoldaşları.

Zalimlere baş kaldırır,boyun eğmezler yiğitçe.
Mazlumlara umut olurlar,yardım eder kardeşçe.

Haksızlığa,adaletsizliğe asla hiç gelemez.
Vicdan terazisi ile ölçer,haksızlık yapamaz.

Kimsenin namusuna helaline asla kör bakmaz
Fakirin fukaranın ekmeğine hiç el uzatmaz.

Efelik,efeler sandım hepten tarihte kalmıştı.
Oysa bakınca çevreme, efelik hayatımızdı.

Efelik var bu günde elbet bizim kültürümüzde.
Efelik ruhu ölmedi,yaşıyor tüm ruhumuzda.

Düğünümüz derneğimizde,çalan sazımızdasın.
Yiğitlerimizin türkülerinde mert sözündesin.

Cazgırlarımızın dilinde, yiğit meydanındasın.
Askerimizin ruhunda, cephelerde savaştasın.

Adımız da adınız yaşar, yiğit efelerimiz.
Sizin kadrinizi, kıymetinizi elbet biliriz.

Toroslardan yükselirken efelik ruhu semaya.
Türklerin öz benliğinde bulunan,bozulmaz maya

Efelik türkün özünde, tarihinde yıllardır var.
Var olacak inşallah,yaşayacak sonsuza kadar.