Algıda arıza kesin
Varların evinde yoksunluk
Ev denilen biz
Ben yekliğe inansam da
İdeolojik temelin eş başkanları

...

Korkuyorsun sevdiğim, biliyorum…
Her sabahın sessizliğinde,
Her gecenin dar vaktinde
Gölgeler büyüyor içinin kuytusunda.

...

Çok yalnız kaldım. Öyle böyle değil… İçimde fırtınalar koparken dışarıdan güçlü görünmeyi öğrenmek zorunda kaldım. Geceleri kimsenin duymadığı çığlıklarım oldu, sabaha kadar içimde büyüyen sorularla uyuyamadığım zamanlar… Çaresizliğin ne demek olduğunu, insanın kendi omuzlarına yaslanmak zorunda kaldığında anladım.
Çok çaresiz olduğum anlar oldu. Yolumu kaybettiğim, nefes almakta zorlandığım, “bir kişi bile mi yok?” diye sorduğum anlar… Yardım istemenin bile ağır geldiği, gururun değil yorgunluğun susturduğu zamanlar. İnsan en çok böyle anlarda tanıyor çevresini; kimlerin gerçekten kalacağını, kimlerin sadece iyi gün misafiri olduğunu.
Ama işte… Bütün bu yalnızlıkların içinden geçerken öğrendiğim bir şey var: İnsan bazen kimseye tutunamayınca kendine tutunuyor. Yıkıla yıkıla ayakta kalmayı, ağlaya ağlaya susmayı, susa susa güçlenmeyi öğreniyor. Herkes giderken içinde kalan o küçük umut kırıntısını korumayı başarıyorsa, işte o zaman gerçekten büyüyor.
Ben büyüdüm. Acıyla, eksilerek, beklentilerimi göme göme… Yanımda olmayanların yokluğunda kendimi var etmeyi öğrendim. Bu yüzden bugün hâlâ buradaysam, bu benim sessiz direnişimdir. Kimsenin görmediği mücadelemin, kimsenin bilmediği yaralarımın ayakta kalma hikâyesidir.
Öyle anlar oldu ki, insan olduğumu unutmak istedim. Hissetmek fazla geldi, yaşamak ağırlaştı. Güçlü görünmek zorunda kalmak, gerçekten güçlü olmaktan daha yorucuydu. İçimde çöken şeyleri kimse görmedi; çünkü ben yıkılırken bile sessizdim. Sessizlik bazen vakardır sanılır ama çoğu zaman çaresizliğin en derin halidir.

...

Kanattılar kabuk bağlamış yaralarımı
Paramparça ettiler sevgine alışmış
İyileşmeye yüz tutmuş duygularımı

Dikiş tutmaz açtıkları yaralar

...

bilerek veya bilmeyerek onları İlahlaştırmış
olursunuz

Sunu kesinlikle bilmiş olunuz ki benden başka
İlahlaştırdıklarınızda hayır yoktur

...

Dostun yerden yere vurup durmayın
Terazinin iki dar kefesi vardır
Zarar yerde yer bulup oturmayın

Dara düşen bir gün genişe çıkar

...

"Kafirleri dost edinmeyin"dedi ayet.esmaya uyumlu deneye mantığa da tefsiri farz.yani zekat verme kafire yani adil ol denk tutma..

Kafiri mü'mine denk tutma...Kafirin ilmi ahlakı duygusu düşüncesi hali eylemi ikinci kalitededir çünkü...


...

Yazılmış bir ferman
Yanında olsa
Neye yarar

Sandın, sandım, sandık

...

Ben hiç kimsenin büyümediği bir toprak gibiyim;
yağmur gelmedi uzun zaman,
güneş döndü başka yüzlere,
ben kök salmayı unutmuş bir çöl gibi bekledim.

...

gidişinden kalan yarada
kapı değilmiş asıl acıtan;
senin açık unuttuğun pencereydi.

Baktım da camda kalan buğunda

...