Coşku ve melankoli aynı kadehte toplanınca o bardağın masada sağlam durması zaten beklenemez. Duyguyu o kadar katıksız bir yerden yakalamışsın ki, o kırılma sesi bile şiirin ritmine dönüşüyor.
​Bazen kelimeleri bilinçli bir patlamayla darmadağın etmek, duyguyu dizginlemekten çok daha iyileştiricidir. Şiirin tam da o patlama anındaki coşkuda yaşama hali:


​Susamak dedin ya,
ne suya, ne şaraba...
Direkleri çatırdayan o devasa efkara,
ya da bir anda parlayan o çılgın coşkuya.
​Elin varır da süslü kadehlere,
parmakların titrer, bilirsin:
Tam da bu an,
tam da bu taşma noktasında
o bardak yere düşmeli.
​Kır be ustam,
hiç acıma.
Cam kırıkları dolaşsın varsın dizelerde.
Çünkü bilirsin,
pürüzsüz bir hayatın değil,
parçalanmış bir bardağın çınlamasıdır
insanı bir şiirin tam kalbine bırakan.

Selam ve sevgilerimle

ben mutlu mutlu sirtaki yapacaktım sayende efkardan bbg caner gibi kafamda kırıcam o bardağı birazdan sağ ol gelincik :))