kıyamet bahçesi köyler bilirim
sarı arazilerde kızlar, oğlanlar
bir de ırmağın iki yakasında uzaktan
birbirlerine siyah gözyaşı döken zeytin ağaçları

yeşermiş ovalarında göğsümün
dağılır dört yana huzursuz atlar
sarmaşıklar dikey sancılar içinde sarar ellerimi
bütün bereketini kaybederim
avucumdaki toprağın
kanat geren kuşların ahı tutar
bir nehri kıvrımından boğarım
Tanrı sulara ölüm kattığından beri

buzul çağında donar
sırtıma çakılan kanatlarım
gözlerimin oyuklarına
saklanır o büyük evren
şimdi terkedilmiş topraklarda
görmenin acısındayım
yalnızlığını bir korkuluğun

kırılan kiremitlere ağladım
bıçaklanan suya
merasimle gömdüm
ateşe verilen atımı içime
şarkılar söyledi ellerimde
ölü kuşlar korosu

siz içleri dinamit dolu bandolarla karşıladınız her çağı
kurşununuz bitmedi, hıncınız sonsuzdu
omzunuz bir dal, tüfekler tüneyen
ekmeğinizi bölseniz içinde silah
ışığa kör, bilmez vurulduğunu
suya daldırmadıkça
belinizdeki mataranız
kaç gelincik vurduğunuzu, bilirsiniz
çocukların topraktan çıkan
kangren parmaklarını saysanız.