Beyhude geçti ömrüm
Hazan değdi yüreğime
Ne vakit bir düşte huzura ersem
Gün ağarınca
Gerçekler tokat gibi yapıştı yüzüme
Hüzünler saçıldı geleceğe
Mazide kaldı mutlu mesut saatler
Duvardaki resmin
Her iliştiğinde gözüme
Tebessümsüz ah çeker oldu dilim

Sorma
Nasılım,neredeyim
Sen açtın bu yarayı içime
Senden kalma bu umutların enkaz yığınları
Saymadım kaç sefer ıslandım
Kendi gözyaşlarımda iliklerime kadar
Ben sevdikçe sen giderek uzaklaştın
Hep eksildim, hep ezildim

Geceler dile gelse anlatsa
Gözlerimin nehir gibi nasıl dolup taştığını
Yalnızlığın buğusu çöktüğünde
Asude kaldı isyanlar onca vaatler boşunaydı
Mutluluk yağmurlarında ıslanmayı beklerken
Baştan ayağa hasret denizinde boğuldum

Tamamı aşk ve ateşten ibaret
Söylenmemiş binlerce cümle
Bestelenmemiş binlerce şarkı
Acıyla bastırılmış duygular
Adı konmamış bir mevsimde
Savruluyor oradan oraya

Takvimlerden düşerken bir bir zaman
Dokunamayacağım kadar uzaksın bana
Sürgün edildim yüreğinden
Karanlıklar diyarına
Yalnızlığıma tek tanık ay ve yıldızlardı

Şimdi boş bir kağıda
Kederli mısraları
Gözyaşlarımla yazıyorum
Belki güneşli bir Eylül sabahı
Gönlümde sen,elimde resmin,dilimde adın
Şairi meçhul bir şiir olup
Kaparım gözlerimi beyhude ömrüme.
H.E