/Ayrılık acısı bulaşınca yüreğe ne yapsan nafile söndüremezsin içindeki yangını./

Hangi yana dönsem şimdi
Sensizliğin hasreti çarpıyor yüzüme
Gamzeli gülüşlerim git gide mahsunlaşıyor
Ellerinin yerine
Saba rüzgarları okşuyor saçlarımı

Neden kapatıyorsun güneşimi
Neden üşütüyorsun tenimi
Ne vakit dağılacak bu kara bulutlar
Sol yanımı kaplayan sızı yetmez mi
Sevdamın bedelini ödemeye

Sana dair
İçimde tek bir umut parçası kalmadı
Tekrar tekrar
Aynı acıyı yaşamaya gücüm yok
Sesin yeterince yankılandı kulaklarımda
Artık yük etmeyeceğim
Varlığını omuzlarımda

Kırık bir kanatla aşkım için
Daha ne kadar savaşabilirim
Hem gözümde büyüttüğüm masmavi
Gökyüzü benim değildi
Yıldızsız bir gece gibiydi varlığım
Senin kalbinde

Tam bahar mevsimine eriştim derken
Zamansız bir rüzgarla
Savruldu çiçeklerim
Tükendi sözlerim
Buğulanmış camlara yansırken
Soluk suretim kirpiklerim den süzüldü
Yıkılan hayallerim boncuk boncuk
Anladım artık bu rüyadan uyanma vakti

Ayrılık başlı başına bir ölüm zaten
Göç mevsimi zamanı
Yönü belirsiz rüzgarlara takılıp
Kaderine boyun eğip yola düşmeli
Bütün yaşanan güzellikler sana kalsın

Hem benim
Verilmiş bir sözüm var yarınlarıma
Dilime sukut dolayıp
Anıları geçmişe, acıyı kalbime gömüp
Dönmeliyim yalnızlığıma.

Hacer E.