Daha çok erken
Nereden çıktı bu keder
Bölünmüşken maviye kalbim
Ay’ın denize düştüğünce
Boynumu eğdim de geceye
Bir kerecik demedin “sevgilim”

-Ağla… Süzgün gözlerim
Virane her hücreni
Saçlarımın zincirine bağla
Belliydi döneceğin
Ruhumdaki karanlığa.

Bak şu sızıların ettiğine
Senin için hecelediğim
Yıldızları düşürdü eteğime
Geceler boyu kaçamadığım
Nicedir ziyan ettiğin şarkılar

Hey gidi güleç yüzüm
Seni çıkarsam içimden
Gözlerim telveli hüzün
Aşktan habersiz yıprak bir güzüm
Ne diyeyim daha
Sukut adet oldu şimdilerde
Bari sen de arayıp sorma

Ey gönlümün tecellisi
Yıkılıyorum…
Nedir bu gamlı uzak
Yok ki dayanağım
Hani nerde sol yanındaki tuzak.

Kalbimin tahammülsüz rengini
Bir, Eylül’ün zambakları bilir
Tesellisiz dudaklarıma serpilen
İsteksiz, acı gülüşleri…
Gönlümün sevdalı ön sözünü
Son sözünü zehirli şiirlerimin
Kanayan yaralarına bastığın
Silik gamzelerim bilir.

Dinle beni aşk yolcusu
Kalem ucundaki sözler hüner değil
Marifet; toprak kokan avuçlarımla
Ölümü sunduğumda
Canını bağışlamaktır dudağıma…

Mart 2008

Ayşegül TEZCAN