Yaradana kızmaya hakkım yok biliyorum...
kaderime kızmakta işime gelmiyor;
ben tutup tüm yüreğimle babama kızıyorum...

beni bu hayata hazırlamadığı için;
tutupta ben en saf halimle,
tüm çıplaklığıyla duygularımın bu hayata saldığı için...

bana hep inanmayı güvenmeyi öğrettiği
insanların , bazen hayvanlardan da aşağı olabileceğinden hiç bahsetmediği için...
inanmayı öğretip; niyeti sorgulamaktan hiç söz etmediği için...
vermeyi öğretip;
almaktan hiç bahsetmediği için.
zaten ne kadar verirsen ver , asla hiç alamayacağını ya bilmediğinden
yada benim öle olmamı istemediğinden anlatmadığı için...

kendi gibi yetiştirdiği için beni...
ne oldu sonuçta adı enayiye çıkmış bi saflık abidesi.

inasnın melekten daha üstün olabileceğini anlattı bana,
güzel insanları anlattı
duyguları anlattığı
yüreği
ve bam telini insanın;

ben olmayı öğretti ama
maskeli balolardan hiç bahsetmedi;
evet evet
hayatın bir maskeli balo olduğunu mesela
ya kendi de hiç farketmedi
yada
bana bildiğini hiç hissettirmedi...

yerin kızım kısım olduğunu bilirdi
göğün katman katman olduğunu da
fırtınaları da görmüştü, anlatır sık sık boranlarıda
ne afetler görmüştü, ne savaşlar duymuştu
ihtilaller atlatmıştı
belki anlatmadığı birçok acıları daha vardı...

ama bunları hiç anlamadı...
gülmeyi bilirdi
gülerdi
demeyelim Peygamberimiz tebessüm etmek demiş: oda öyle yapar
bilmiyorum hayatın gıcıklığına mı
olanca gücüyle tebessüm ederdi....

bir ironiyi yansıtırdı hayatı, hep ayakta değildi
elbet o da düşerdi, ama
yiğit düştüğü yerden kalkarmış ya
düşmesiyle kalkması bir olurdu
acılardan kederlerden bir çırpıda silkinirdi...

vermeler kızmazdı da almalara gelince güzel yüzünü ekşitirdi,
badem gözleri vardı: tıpkı benimkiler gibi;
yada bilmem benimkiler mi onun gibi....
hep umut verirdi;
umutsuzluğu ya hiç tatmadı yada hissettirmedi....

şimdi davacıyım ondan
şimdi haklıyım da sanırım: şikayetçi!

beni neden bu maskeli baloya olanca çıplaklığımla gönderdi....
D.Ö
O.G