Seni düşünürken yerli yersiz ne varsa her şeyden vazgeçiyordum
işte o an
feryat feryat susuyordum
nabzımı yoklasalar
ölü sanırlar
kalbimse sana dururdu
vucudum serseri duruşunda kalırdı
golgem o halimden sıkılır
ve zaman zaman terkederdi beni
nerde diye sorardım dönüp kalbime
verdiği sözler
gözümde ve dilime paralel adeta
bogazımda düğümlenen ismini
haykırmak içimde sonsuza
yıldızları taçlandırmak saclarında
kusursuz gölgenin hatlarında
ay ışığını görmek
senin derdinle üzülüp bazen
bazen de sevincine ortak olmak
sararmış odanın ışığına suretin düşer
sen olmasanda kalbim seni ister
neden depreşiyorsun içimde
ırmakların eşkin akışında uyumak gibi seni düşünmek
yinede seni düşünmemek istesemde gönüle yem vurulmuyo
caresiz yine kendimle baş başa
hayalerimin iklimindeyim
ne güzedir ki seni hayaldede film gibi yaşayabiliyor olmak

Okay Güner