Yalnızlıkla dolu bir sonbahar akşamı
Sessizliğin en sessiz yerindeyim
Yüreğim parça parça sökülürken
Bir şehrin en boş caddesindeyim
Yalnızlığımla dertleşirken
Usulca ölmekteyim

En buruk veda bu hayata
Ne zaman sana baksam kalbim senle atardı
Son zamanlarda yüreğimde hareket yok
Senin içinde olmadığın kitabın mutlu sonu
Ellerini tutmadan geçen günün telafisi yok

Nefes almanın ne demek olduğunu
Gözlerine baktığımda anladım
Yokluğunda her gün başka bir rüyada
Başka bir hayalinle yaşadım
Nice aynalar kırılmadı bu kadar
Sen arkanı dönüp giderken
Benim kırıldığım kadar

Ey sevgili eğil kulak ver sesime
Kelimelerin özlemimi taşımaktan yorgun düştüğü yerdeyim
Kokunu alan çiçeğin kıskançlıktan solduğu yerdeyim
Kış günü en sıcak yerde
Kalbimin ritminin dudaklarına eşlik ettiği yerdeyim
Sana çok uzak değil , kalbinin içindeyim

Üzülme acıların en güzeli, ateşler içindeyim diye
Belki gülümsersin de ömrüm uzar diye
Sana bir umut bağladım
Olurda bir gün düşersem tutunurum diye
Harfle yanan cümle olurmuş
Ben senle yandım roman oldum
Belki bir gün okursun diye...