güneş yine sensiz doğuyor bugün dünyama kardelen
giderken bıraktığın anılar üzgün ve ben yorgunum
bir bardak çay bile zehir oluyor geçmiyor boğazımdan
perdeleride hiç açmıyorum sensiz karanlık herşey
gökyüzü üzerime kapandı sanki sığamıyorum bedenime

garibin sevdasından ne olur deme sakın kardelen
gönlümde aşkım dilimde şarkım aklımda intiharsın
koparma canımı yüreğimden çektirme bu acıyı kalbime
ya çek vur beni yada bir daha gelme hayallerime
bu sevdayı sen koydun unutma aşkın kanlı kefenine

cehennem sokaklara bıraktım düşlerimi kardelen
dönüşü olmayan bir bilet kestirdim bugün hayata
bu limandan kalkacak geminin son yolcusuyum bu gece
bana veda etme sessizce git demiştinya dün akşam
etmiyorum ve gidiyorum gözlerimden bir bir dökerek seni

kardelen yaprakları döktüm aşk pınarından mavi denize
martılar suya dokunmayı dalgalar hırçınlaşmayı unuttu
beyaz bir gelinlik giydi gece yıldızlar taç olmuş başına
rüzgar ayrılık ayrılık esiyor attığım her adımda yüzüme
şehir sustu öylece seyrediyor yavaş yavaş yok oluşumu

ben kimseyi sevmedim senin kadar sevemedim kardelen
kimsede benim canımı acıtmadı senin acıttığın kadar
bilseydim sana tutulmanın ateşe sarılmak olduğunu
ve bilseydim canımı bedenimden dirhem dirhem sökeceğini
inan resminle avunur hayalinle yaşardım bir ömür boyu

Erkan Sezgin