Usuyorum...
İcim titriyor...
Kalbime giden her nota sensizligi biraz daha tıngırdatıyor...
Calıyor , cınlıyor kulagımda hayalini kurdugum soyleyecegini ve duyacagımı umdugum nadide sözlerin...
Her biri ozenle secilmis, heyecanin verdigi sacmalikla verecegim cevaplari tasarliyorum aklımda..
Ama susma ihtimalini dusunuyorum...
Sonra karsimda olusunla yetinmeyi istiyorum...
Gercekten yetinebilirmiyim , sana sarılmamak icin kendimi olagan gucumle tutacagimi dusunursek...
Bence yetinirim..
Cunku onca ayın huznunu tek bakısın silebilecektir eminim ...
Bilmeyenlere , anlamayanlara , yasamayanlara imkansız gelir bu aşk..
Görmeden , duymadan sevmek dendigi zaman ...
Olsun , varsın onlara oyle gelsin...
Ben bunca sensizligin ustune kimsenin lafına gelecek degilim ve degilizde..
Özlemek diyorlarya , bence bizimki artık ozlemek falan degil...
Bildigin ölmek..
Nice sarp kayalı kıyılardan döndük..
Biz birbirimizi ozlemiyor , artık ölüyoruz..
Sensiz yasamak , tabi buna yasamak denirse derler ...
O zaman bizimkisi ölmek...
Yazılmıztır yazgımıza elbet günümüz..
Ya dünya günü, ya ahiret günü...
Ve elimize verilen tek sey beklemek..
Bekliyoruz o günü...
Beraber ölümümüzü belkide ..
Ama o günü iste..
Sana soruyorum be 15 saniyelik gözlerine doyamadığım..
Benimle ölümü dahi olsa bekler misin... ❤