Karşısına geçip te kendi yüzüme bakınca
Bir yumruk atıp ortasından kırasım geliyor
Gözlerim ıslak gözlerime çakılıp kalınca
Sessiz sessiz hıçkırarak ağlayasım geliyor

Bir tebessüme hasret yüzümün, perişan hali
Dayanılması imkansız büyük acı veriyor
Ne güneş düştü alnıma ne de gördüm hilali
Baktıkça yüreğim bulanıp kusasım geliyor

Saç sakal iyice karışmış perişan ve sefil
Sinsi hüzünler bakıp küstahça bana gülüyor
Alnımda ki tüm çizgiler çektiklerime delil
Yorgun ellerimle saçlarımı yolasım geliyor

Parça parça çatlamış kupkuru dudaklarımda
Lanetler, beddualar sevinçle cirit atıyor
Sanki tonlarca çileler yüklü omuzlarımda
Toprağın yedi kat altına batasım geliyor

Ak saçlarımın her bir teli bir derdi simgeler
Sakallarım tüm simama savaş ilan ediyor
Aralarda ki siyah kıllar daha çok acı müjdeler
Tutup birini neden diye sorasım geliyor

Sabır bitti bakmaya dayanamıyor gözlerim
Dur demek kâr etmedi iki elim kanıyor
Umrum da bile değil varsın kanasın ellerim
Kırık parçaları kalbime sokasım geliyor
Erhan DOĞANAY