![]() SOLARKEN GÜNBEGÜN...
Yolsuz kalmışım bir kez
Yersiz yurtsuz bir garip alt tarafı. Sensiz kalmışım da Demlenmişim sessizliğimde. Gelmişim sona Girizgahında o terk edişin Sığınağında küflü geçmişin. Ramak kalmıştı oysa Yelken açacağım yeni düşlere. Hayaller bile karıştı kayıplara Kuşlar göç etti edeli, Sonbaharın efkarında İçtim içtim de Yudum yudum hasreti Geçmedi susuzluğum Kuraklığında vahaların. Nasıl da hamarattım bir zamanlar Bir bir dizerdim üzünçleri Gönül bağına. Topladım koruk düşleri de Sığdıramadım yere göğe Salkım saçak serdim benliği Örtü misali yalnızlığıma. Nüksetmişti ışığım haddinden fazla Solarken günbegün Rengim çaldı karaya Devinirken zaman geceye. Bitiminde ufkun Azgın dalgalarında ruhun Ellerimle avuçladım da gölgeleri Bulamadım tek damla huzur. Üç beş kırıntı baki kalan Sıradan bir sokak Oturduğumuz kırık masa. Demsiz çayın tadı kadar acı Dilimi yakan Bitimsiz suskunluğumda. Mevsimin efkarı mı ne Başımda duman duman Herkes geçti de Bir ben geçemedim bu masaldan. Bir varmış bile diyemeden Tek bir elma idi düşen gökyüzünden. |
Özlem Demirkaya &*.*&