Feride..,
Bir gün gelin olmuş..
Görmeden,duymadan,bilmeden,
Duvaksız,derneksiz,
Bezden bebekleri elinde,
Gençlik hayalleri o çocuk yüreğinde..!

Vermişler elin adamına..
Rızasız...
Üstelik birde, resmi nikahsız,
Gittiği o el evinde,
Önce açlığı,
Sonra dayağı tatmış,.
Ve o..
Hep acıyla geçen zalim yıllar,
Birbirini kovalamış...

Yinede,yılmamış,
Sabr edip dayanmış,
Esrarkeş sadist kocasına.
O ise...
İçkiyi içip,
...maddeyi her çektiğinde,
Dövüp,dövüp sokaklara atmış..!

Zavallı Feride.....
Gururunu hiçe sayıp,
Her seferinde..
Kedi gibi kıvrılıp...sabahlams,
Kendi kapısının eşiğinde.
Kackez,aldığı darbelerle,
Komalarda yatmış,
...Hastahane köşelerinde.
Ne gelen,
Nede halini soran olmuş..!
Yinede.. herşeyi içine atıp,
Hayata yeniden tutunmuş
İçinden..
Kocamdır..döverde,söverde demiş.
Demiş ama... sonunda,pes etmiş
Bitmiş,tükenmiş,
İki oğlu olmasa,
Belki intihar edecekmiş,
Yapamamış Feride...
Çocuklarını düşünmüş
Onları yanlız bırakamamış.

O,hep ağlamak isterdi
Gözleri dolu dolu,hep nemliydi
Ama,ağlayamazdı Feride...
Kimse mutsuz olmasın,üzülmesin diye







Mahmut M. Özdemir
15.04.2015