Ve birgün...
Berlin`nin o acımasız,o insafsız
Güneşin hiç doğmadığı,
Sabahın olmadığı,
Karanlık,küf kokan sokakları,
Mesken tutmuş kendine.
Hayat yorgunu Feride...


Oralarda,kimi "Yaban Gülü" derdi
Kimide "Minik Serce"..
Bana sorarsanız,
Güldü ama dalından koparılmış,
Daha henüz açmadan,
Yaprakları sararmış.
Minicik serçeydi...!
Kanatları bataklığa bulanmış,
Ayaklarına kader bağı dolanmış.
O,hiç uçamazdı,özgürce.
O,uzaklarada kaçamazdı...
Çok içliydi,çok dertliydi
Yinede kimseye sezdirmezdi.
Herkes severdi,
Kimi tapardi,mertliğine
Kimi mest olurdu yürüyüşüne
Kimi..
Asık olurdu,bir tatli gülüşüne.
Bazen,insanlık dersi verirdi hakedene.
Bazende,
Sevgi,şevkat dağıtırdi cümlesine.
"Bak,Feride...
Birgün yem olacaksın kurda,köpeğe"
Derdim...
Boş gözlerle bakıpta...
Söyledigi tek kelime " Banane"
Biraz ileri gitsem içki vermesem,
"Birak be bardağımı, sanane"
Çok kızardım bu söze,
Geri verirdim kadehini..
Uzaklaşırdım çaresiz,
Görmemek için,o perişan halini
Sonra ertesi günü,
Ne yapar yapar
Beni yine güldürürdü.
Sen bir başkaydın Feride,
Yolun hep açık olsun,
Uç sen, hayal ettigin günlere
Uç,Özlemlere...
Temiz kalpli,Minik serçe..