Özgürlük,
Bir at gibidir
Bazen yemyeşil kırlarda
Çoraklaşmış topraklarda

Kırbaçlamayın
Kovboyları olmayın
Uğraşmayın yakalamaya

Kim bilir,
Sizin de atlarınız var belki
Düşenlere attığınız çitmelerle
Yapıştırmayın nallarınızı
Sahiplenemediğiniz özgürlüklere

Her düştüğümde yara olan dizlerim
İyileştiremeden,
Arındıramazken kabuklarından,
Uğraşmayın tekrar düşürmeye

Vurduğunuz çitmelerden,
Aldığım darbelerden,
Yüreğimin içine yapıştırdığınız
Nallarınızı
Bir mıknatıs gibi,
Süslemeyin
Batırdığınız iğnelerle

Kendi içimde yarattığım
Ceza evimde
Sürgün ettiğim ruhum
Haykırıyor bana
Batan iğnelerden şikayetçi
Ya;diyor
Vurun son darbeyi
Kurtulayım
Bitsin
Dayanamıyorum
Ya da
Çıkart iğneleri
Topla
Temizle
Yeter diye isyan ediyor

Ben
Fazlasını attığım bedenimde
Heykelleşmiş iskeletim
Haykırıyorum

Bırakın beni
Yemyeşil kırlara
Çoraklaşmış topraklara
Şahlanarak
Dimdik ayakta
Yolun bittiği yere kadar
Bırakın!
Bırakın beni...