Ben bu şehri seninle sevdim...

Sonbahar yağmurları sis olup çöreklenince çınar yapraklarına,

Buram buram kokunu serin rüzgarında içime çektim.

Karanlıklarda yalnızlığımı koştururdum,

O sokaklarda dizleri kanardı düştüğü çamurlu asfaltlarda çocukluğumun...

Gözlerin bir kırmızı bir yeşil yandığı vakit anladım ki

Ben bu şehri seninle sevdim...



Kimi zaman paslı duvarların ardında orijinal bir plak sesi yükselirdi.

Sen bilmiyorsun, o soğuk ayazlarda, gece bir başıma yürüdüğüm vakitler

En sevdiğin şarkılar doldururdu ruhumu çiseleyen yağmur eşliğinde...

Gözlerin aklıma takıldığı vakitlerde anladım ki

Ben bu şehri seninle sevdim…



Sapsarı bir geceye keserdi sokaklar

O sokak aydınlatmaları şahitti !

Arnavut kaldırımlarında sana koşardı adımlarım kısalı uzunlu

Bilemezsin öyle değerliydi ki sana yetişmeye can atışlarım

Martıların ürkek çığlıklarında adını duyduğum anda anladım ki

Ben bu şehri seninle sevdim…



Varlığın yağmur olup iliklerime işlerdi geceleri...

Denizinin o iyotlu havasını hissettirmese

Doğmaya utanırdı güneş, bulutlar gizlerdi gölgeni...

Şehrin bütün yolları sana çıktığı vakit anladım ki

Ben bu şehri seninle sevdim...



Vakit yettiğinde gitmesini bilmekti en büyük mücadelem bu şehirden...

Geçmişimi emanet bırakıp yollar uzayınca başat otobüslerin yanıbaşında

Aklım sensizliğe sağır ve seni ağlayan gözlerle elvedalara sığdığımda anladım ki

Ben bu şehri seninle sevdim…



// Cemal KAROTA //