Mutsuzluğun dibine çökmüş duygular
öyle savruk õyle acı hüzün girdabı her yan
dağılmış düşlerin eteğinde paranparça umutlar

sözlerin anlamsızlaştığı uçurumlar kirpiklerde
düştü düşücek
tutsan bir harfini diğeri kayboluyor gibi
anlatılamıyan suslar heybede

ne garip
akreple yelkovanın bir araya gelmeyişi gibi zaman
saydamlıktan uzak zifri karanlık uykular
sabahı örten rezil bir sen
ve sana tutunmaya çabalayan gurursuz bir ten

anlamak ne zor bu sesizliği
kavimler göçünde terk edilmiş topraklar gibi sureti
sövmek senden göçüp gidene
rahatlatırmı ki yüreği

bilinmezliğe adım saymak ne zor iş
bitmeyen fırtınalar döver duvarlarını
hüzün diş geçirir etine
kan revan olana dek bırakmaz peşini
aşk denen bu illet

.....


bırakmaz elbet aşkın acı veren yüzü
bırakmayan mutlu bir yüzü daha var aşkın
ve aşk iki kişilik değilmiş
bunu öğrenirsin diyer yüzünde
öyle kalabalık halkalarla büyür ki sevdiklerin
işte bu hayatın en güzel aşkı

varlığını paylaşmak dan daha güzel ne olabilirki

bunları hissetiren yürek sesine binlerce şükür aşk.....AYDINLIĞIM...