Umuda bağlanmış kaderdi
Ömürlük gül mü olurmuş
Gülün ömrü kelebek misali
Kederi yazan kalem
Kadere gül diyemez mi?
Bağlamaz mı sabaha, hüzne bandırılan geceyi
Hüznü yıldızlardan indirip boyamaz mı maviye
Kim bilir… Keşke…

Sığdırılmasaydı bahanelere,
Devam etseydi uçsuz bucaksız alabildiğince
Olabildiğince özgür, asi ve bir o kadarda sevecen
Kırık gönüllerde bir türkü, bir yudum çay gibi
Sığardı kırlangıç kafesine
Kederi yazan kalem
Kadere gül diyemez mi?
Kim bilir… Keşke…
Keşkelere sığmasaydı ömür

Daha çok sevda biriktirip, daha da çoğalsaydı aşk
Maviden maviye, yeryüzünü dolaşsaydı aşk
Uzanıp dokunmak istediğinde
Maviye boyansaydı aşk
Doğan her güneşe anka misali sarılsaydı aşk
Kederi yazan kalem
Kadere gül diyemez mi?
Kim bilir… Keşke…
Keşkelere sığmasaydı ömür


Durabilseydi zaman
Bütün acıları içine hapsedip
Ve işte fırsat denilen anda
Yakalayabilseydim düşlerle gerçekleşen mutluluğu
Öldürebilseydim sensiz zamanları
Bir avuç mavi, bir avuç aşk sunabilseydim ellerine
Kederi yazan kalem
Kadere gül diyemez mi?
Kim bilir… Keşke…
Keşkelere sığmasaydı ömür


Gülhun ERTİLAV