çocuk...

camın ardındaki bahçeye..

elma ağaçlarına,zerdâli

ve


erik ağaçlarına...

dalların arasından görünen

meyve ağaçlarına bakardı biteviye...

isteyenler,

ihtiyacı olanlar meyveleri yesin diye...



bir gün armut ağacının üstündeyken

sarı, sulu yaz armutlarından yerken,

çıkageldi babaannesi...

inmesini istedi armut ağacından

çünkü o armutlar onun gözünde

değildi armut..

maldı, paraydı..."bir yıllık nafaakası"

çocuk o günden sonra babaannesini

asla eskisi gibi sevemedi...

çocuğun da çocuğu oldu...

o da sevmedi babaanneyi.

bir gün

"giiiit" dedi

babaanne de gitti bir daha

dönülmeyecek yere...





çocuk

camın ardındaki bahçeye..

elma ağaçlarına,zerdâli

ve

erik ağaçlarına...

yıldızlara bakardı heyecanlı bir merakla...

"yıldızlardan sonra ne var?"

derdi..

annesi saçını okşardı...

yıldızlardan sonra melekler var ...

gülümserdi...

meleklerden sonrasını sormazdı çocuk...

bazen sessizlik yeterlidir...



meleklere inanmasa bile...