Kuşlar,
Usulca çıkıp gidiyor yuvalarından
Biz, siz, onlar
Hepimiz
Yalnızlık ağaçlarını dikip,
Giyinmeye mahkûm edildik.

Ne hüzünler kazındı duvarlarına
Azgın sularla boğuşan kalbimizin
Rıhtımda bekleşen titrek tekneler
Dün olduğu gibi yüklenip bütün gamları
Götürecekler az sonra umut yakındır ufukta

Silinmez binlerce asır geçse de zihnimizden.
Çocukluğumuzun bozulmaz düzeni
Direklerine kazıdık çünkü oyunlarımızı
Sürdürsün diye o eski mahallenin

Aynı keder ve aynı yalnızlık kuşları
Ve yine aynı şemsiye altında gidip gelirken,
Biz, siz, onlar
Hepimiz
Değişen bir şey olmadı hayatımızda

Ha Bremen, ha İstanbul ya da
Ne fark eder?
Boşunadır arka sokaklarında gezinmeniz
Bütün ayrılıkları biz yaratmadık mı?

Bütün hayatları biz sıkıştırmadık mı?
Adsız bir romanın yinelenen sayfalarına

Biri gider, ötesi gelir ayrılıkların
Kurgusuz mızıka sesleri gürültüsüyle
Beklenmedik bir anda
Kurdele kesecekler her birine acılarımızın.