Yine hüzün bulutları çöktü içime
Hasretini yudum yudum içtim bu gece
Yokluğun efkâr efkâr doldu şu gönlüme
Sensizliği kadeh kadeh içtim bu gece

Kaderim yağlı sicimi boynuma takar
Ruhum işkence içinde kalbimi sıkar
Bütün yangınlarım kendi külünden çıkar
Sönmüş mangalımda közü deştim bu gece


Yine yalnızım çile dolu her bir yanım
Her gece her gece yanıyor işte canım
Arşa kadar çıktı feryat ile isyanım
Lâl dilimle kızgın koru deştim bu gece

Ne bir haber ne bir selam gelmedi yârdan
Vallahi usandım bedenimde ki candan
Dert çekmek için herkese okudum meydan
Tek rakibim kendimi de geçtim bu gece

İflah olamadım ben bu derde düşeli
Hazanım zamansız oldu döktüm gazeli
Meşe közünde köpüren kahve misali
Fokur fokur kaynayarak piştim bu gece

Dünyam zifiri karanlık ışığa hasret
Gece boyunca ruhumda korkunç muhabbet
Ne zaman olacak sabrın sonu selamet
Neşterle azgın yaramı deştim bu gece

Bir çileden diğerine düşüp savruldum
Gönlüme ateşleri harlayıp doldurdum
Ölüme gel artık diye yalvardım durdum
Kendime üç kat ak kefen biçtim bu gece


Bir karanlık noktaya çakılıp kalarak
Gözlerimden şu gönlüme yaşlar saçarak
Nemli kirpiklerimi bir kazma yaparak
Kendime derin mezarlar eştim bu gece

Bakıp böyle gecelerde çektiklerime
Sıralayıp galiz küfürleri kendime
Dayanamayıp isyan ettim kaderime
Kızgın gayya kuyusuna düştüm bu gece

Erhan’ım ben bu azgın derde nasıl girdim
Ne ağlamayı bildim ne gülmeyi bildim
Ağladım gözümden yaşları sildim
Şükür sırat köprüsünden geçtim bu gece