sizin tanklarınız var, her yere atışları serbest bombalarınız...öyle uzun menzilli fırlatıyorsunuz ki havaya herkesi...parçaları hangi karaya düşer bu insanların bilinmez, ama ipotekli ellerinizi iyisi mi hiç çıkarmayın cebinizden...her yerde gözümüzü çıkaran imha pr.oje.li tırnaklarınız !

...


sizin ağır silahlarınız var, toplum bilinci sıfır mürettebatınız...havadan yere isabet tutturamayan k.oyun güdümlü füzeleriniz ve yönünü şaşıran yoketatar’larınız...ilahî adalet!..havadan da vuruyorsun, yerden de...-siz de yanlış yerde saf tutuyorsunuz bayan!- diyor tanımadığım bi replik...e n’apalım!..yüksek rakımlı acıların, varlıklı hüznünden geliyoruz bayım!

...


kırmızı bültenle sesimi ense kökünden traş edip, üç numaraya vurdukları eşkâlimin robot resmini; ön ve yan açıdan görüntüleyip asmışlar duvarlara iznim olmadan...iki elimi göğüs hizasında birleştirmiş miydim o sıra? avucumdaki tabeladan, yüzümdeki terli telaşdan bi umut sinyali okunuyor muydu sizin ordan? hatırlamıyorum gözüm...çok affedersiniz uygunsuz ve ölü pozisyonunda yakalanmışım objektiflere sanırım...bu halimle umarım sizi korkutmadım!..boyun ve yüz hatlarım çırılçıplak açıkta unutulduğundan, görenler erdal’ la bağlantı kurmaya çalışıyor istemeden...-kardeşimdi!- diyorum boynuma var gücümle asılarak...üst rutbelilerin işlerine çomak sokacağı için kemik yaşımızı kasıtlı olarak gizli tutuyorlar raporlarda...ki biliyorsun gözüm! yok yere öldürdüğümüz insanların kanı akıyor vücudumuzdan durmadan...kaldı ki failleri yeryüzünde hâlen elini kolunu sallayarak dolaşıyor aramızda...
berkin’in...ciwan’ın...eren’in...ceylan’ın...deniz’lerin...seyid’lerin...kobane’nin...şengal’in...dersim’in ağıdını bazen kürtçe bazen zazaca koro halinde söyleyip, en çok da türkçe yazarak kemiklerini tek tek ayıklıyoruz birbirinden omurgalı kelimelerin..."daha dün annemizin kollarında yaşarken çiçekli bahçemizin yollarında koşarken" şarkı sözü
nasıl da masum duruyordu çocukların dudağında bir zamanlar...

...

yok yere sustuğumuz gerçekler var biliyorsun...ki ben de yoktum o zamanlar...ne kimlikteki geçerli adım orantılıydı köklerimle, ne de yaşım tutarlıydı soy kütüğümde...ama sizin uzağınızda, sizden hariç başka sesler de var bayım...-niye öyle söyledin ki şimdi abla?- diyor simran...tehlikeli diyorum, hep sesi olanları götürüyorlar çünkü...ellerimiz cebimize, hüznümüz pandomime, dudağımız sigaraya daha çok yakışıyor bizim...bu pozisyonu bozmayalım lütfen...hatta bundan güzel bi kompozisyon bile çıkar biliyor musun mojgan...nefesini içinde tut bi süre...öyle kal sakın kıpırdama!..najimiyan’a da söyle bir dahakine saçlarını toplasın...öyle gelişi güzel rüzgâra kaptırmasın...sıkı örsün örgüsünü...hatta etek boyunu yere kadar uzatsın...şaşkın şaşkın yüzüme bakıyor...öyle bakma be kızım!..


...

hep başka sesler vardı gözüm...hep susturulmayan ağıtlar...hangi etnik kökenli olursa olsun tesellisi hiç olmayan acılar...daha önce yüzünü bi yerden ısırdığım buna rağmen hüznünü çıkaramadığım birileri yüreğimi kurşuna diziyordu sürekli...içimdeki sesi susturmak için, haksız yere mutluluğu elinden alınmış uzak bir şehrin yaslı tel örgülerine sırtımı dayayıp; işaret diliyle de olsa bir umudun barış resmini çizmekle oyalıyordum bazen bizi...
kenarı kırılan bir tabağın senelerdir tozlu bir rafı işgal edişi gibiydi sanki içimizdeki kırıklar...hep görmezden gelip aynı tabaktan, aynı hüznü, aynı kırıntıyı midede sindirmek ağır geliyordu...gündelik bir sarsıntıyı o an kabulleniveriyordu vicdan...ki vicdan gittiği misafirlikten evine dönmeyi akıl etmiyordu bi türlü...üzgünüz! boşaltılan yüreğimizde artık kimse oturmuyor bayım!


...