Göğümüzün değişken cümbüşlü dünyasıydın
Çocukluk günlerinin en tatlı rüyasıydın
Yağmur öncesi başka şafak vakti başkaydın
Hele yağmur sonrası güneşin ışığında
Ruhumuzu okşayıp hayaller kurdurandın

Çocukken sana dair hikâyeler yazardım
Bazen pamuk tarlası bazen köy bazen şehir
Dörtnala koşan bir at, kocaman beyaz tavşan
Sarayında yaşayan sarı saçlı küçük kız...

Gökyüzünde gezinen yumuşacık bir döşek
Hayalide güzeldi, kucağında uyumak,
Hatta sana uzanıp yıldızlara dokunmak

Pamuk şekeri gibi cezbederdin de beni
Koparıp da ucundan yemek isterdim seni

Tutacak kadar gerçek tutunca kaybolandın
Hem gerçektin hem hayal,
Hem vardın hem de yoktun
İnsan gibi belki de beşerdin gelip geçen…

Hatırlarsın değil mi?
Seninle dertleştiğim o,armut ağacını
Üzülüp kaçtığımda dalına otururdum
Ovarken gözlerimi armutları keserdim
En olgununu alıp, hem yerdim hem ağlardım
Hala gülerim bazen
Sende gülüyor musun?

Zaman çok mu değişti
Çocuklar niye mutsuz!
Onların göğü yok mu?
Kaldırıp başlarını baksalar biliyorum
Seni çok sevecekler
Tebessüm edecekler...

Bakarlar mı ki acep
’Gülümseyin
Bulutlar fotoğrafınızı çekiyor’
Desem!