üşürüm ;ben
fakirlerle
güneş
bir
daha
Isıtana kadar böyleyim işte
atkısız mantosuz olurum
üşürüm çamurlu olur ıslak olur ayaklarım
üşürüm karlara batan ayakkabısız küçük çocuklar
göğsümde kar topu oynarlar elleri buz kesiği o çocukların
bir yanım buz bir yanım kar olur onlarla
/o nezle olurum onlar gibi mendilime silmem
mendiller minik soğuktan moraran ellerde hep satılmak içindir
onlar gibi koluma sürerim akar hiç durmaz akar burnum isyandadır kara kışa..
gelme kış gelme nezleyim ben ..


el ayak bende buz cehennem’i bahara kadar böyleyim işte
dışardaki işsizlikten katıksız ekmeğini çöp konteynerinde
sokaklarda arayan torbacılara üşürüm
oysa/ki çocukken sadece kedilere kuşlara börtü böceğe üşürdüm
şimdilerde her/ kese üşüyorum..


keşke hep çocuk kalsaydım keşke ,
şimdi hep üşüyorum her yanım ayaz her yanım boran fırtına
neden / ki ? bir benmiyim üşüyen ?
taki gök ağlayıp güneşi çağırana kadar,
kardelenler kar/dan naif başını çıkarana kadar buz kesiği olur ellerim böyleyim ben...


nurcihan