ne güzel çocuklardık iğri iğriydi ela gözlerimiz ,
gökkuşağını resmederek gözlerimizde
hayalimizde bir çırpıda aşardık kekik reyhan kokulu Palandöken dağlarını
gezerdik hayallerimizde gelincik tarlasını
içimizde saklardık mavi uçurtmaları
uçurturduk en yüksek tepelerde yüreğimizle

çehremiz hep güleçti dünya bize cennet-i alâ

kimimiz nakış işlerdi ,bilmezdiki sonrasında hepsi şiirdi
kimimiz holla çelik oynardı, toz toprak olurdu üstü başı
akşam ne çok kızardı annesi .
kimimiz aslan yürekli döndürürdü topacıyla dünyayı
ceplerinde taşırdı gökkuşağıyla boyalı cam bilyelerini
öbür cebinden taşırdı oynaya oynaya yıpranmış yüzleri belirsiz artiz papelleri
akşam olunca zulanırdı ganimeti divan altına

"amma biz hiç bilmezdik ki,
aslında
bir göç türküsüydük
belki de biz ayrı ayrı yerlerde yazılmış bir notanın melodileriydik

vuslatta gurbet vardı kar kokulu zamanlardan payımıza düşen
ah’ bu ayrılık , keşke hiç olmasaydı



saçlarımız kök kömür kokardı
bir Uğur böceği mor çiçek sanıp
üşüyen ellerimize destursuz konardı
evimizin o küçücük penceresinden kafa kafaya verip nasılda bembeyaz sokağa bakardık
ğözlerimizde ısınırdı üşümezdi kar adam
akşamın kar beyaz aydınlığında godide beşeci geçerdi sokağımızdan birimiz koşup alırdı
çabucak biterdi avuçlarımız ise patlamış mısır kokardı
sonrasında tencerede etrafa saça saça kendimiz patlatırdık mısırları
göğümüz hep berraktı bizim baktık mı
yıldızlar bize göz kırpardı
ben ise en çok samanyolunu görmek isterdim
sırrım dı kimseye söylemezdim
şimdi her birimiz çok uzaklardayız
güzel yürekli kardeşleriz up uzun kollarımız var bizim
mavi göğe,turnalarla sevgimizi yollarız birbirimize
sonrasında düşer satırlar kaleme birlikte şiir oluruz
çok uzaklarda olsakta biz bizim sevgimiz birbirimize hep göğümce.




nurcan__________