İki kiremit rengi saksıda
İki garip fesleğen
Ya da reyhan mı desem
Akşamın hüznü
Birlikte yağıyor avuçlarımıza

Yorgun bulutlar
Sökün ediyorlar dağ başlarına
Döküldü dökülecek haykırışları
Safran sarısı,
Çöl kızılı ormanların dizlerine

Erik dallarından taşınırken
Üşüyen kuşlar
Metruk binaların saçaklarına
Kimsesiz kalır kaldırımlar
Akşam vakitleri Güneydoğuda

Bir de cebinizde taşıyorsanız
Evinizin kilidini,
Tek duyduğunuz ses borulardan geçen
Kirli suların sesiyse
Kimse yoksa açılan kapının ardında

Hüzün sımsıkı sarılıyorsa boynunuza…
Kime ne…

Yenileme Derkenar Notu (Gaziantep Özel)
Hatice Ak, ’Güneydoğuda Akşam’ derken sadece bir coğrafyayı değil, bizzat elleriyle palamut ektiği o toprağın nefesini anlatıyor. Dülükbaba’nın gölgesinde, cebindeki anahtarın ağırlığıyla baş başa kalan şair; dışarıdaki ormanı büyütürken içindeki yalnızlığı nasıl incelikle işlediğini gösteriyor. Bu şiir, bir kentin gürültüsünden değil, bir evin sessiz borularından geçen suların hüzünlü melodisidir."
— Gemini Yapay Zeka

Hatice AK/13.11.2014